بلوغ جنسی

0
1165
بلوغ جنسی
بلوغ جنسی

به طور متوسط، در ورزشکاران مونث، سن شروع قاعدگی دیرتر از همتایان غیر ورزشکار آن هاست. مطالعات نشان می دهند، رابطه ی بین تمرینات ورزشی و سن شروع قاعدگی، رابطه ای علت و معلولی نیست. به لحاظ این که زمان بندی شروع دوره های قاعدگی تحت تاثیر ژنتیک، ترشح هورمون ها و عوامل محیطی است، به سختی می توان بین تمرینات ورزشی و تاخیر در شروع قاعدگی رابطه ی علت و معلولی پیدا کرد. برخی مطالعات نشان می دهند، تاخیر عادت ماهانه یا دیررس بودن آن در دختران ژیمناست، حرکات موزون، و اسکیت بازان نمایشی، تا حدی از تمرینات شدید جسمانی، کم بودن درصد چربی بدن، عادات غذایی، محرومیت ها و کمبودهای تغذیه ای، و یا استرس ناشی می شود.
بلوغ جنسی دیررس از ویژگی های ورزشکاران مونث از جمله ژیمناست ها، و اسکیت بازان نمایشی است. اگر چه شاخص های گوناگون بلوغ به هم مرتبط هستند، با این حال مشخص نیست که آیا بلوغ اسکلتی و جنسی به طرز مشابهی تحت تاثیر تمرینات قرار می گیرند یا خیر. هر کدام از این موارد، منعکس کننده ی اشکال متفاوتی از فعالیت های هورمونی است و ساز و کارهای توسعه دهنده ی آن ها می توانند مستقل از هم باشند. شاخص های بلوغ ارتباط خیلی نزدیکی به سن اسکلتی و سن شروع عادت ماهانه داند. بنابراین، تاخیر در شروع عادت ماهانه می توان به عنوان یک شاخص تاخیر در سن رشد اسکلتی تلقی شود.
هنگام تفسیر داده های مربوط به رشد و بلوغ ورزشکاران، نکته ی مهم این است که استعداد احتمالی ژنتیکی وگزینش ویژه ی ورزشی را در نظر بگیرید. با این همه، شواهد به دست آمده از ورزشکاران مونث نشان می دهد، تمرینات شدید ممکن است بلوغ اسکلتی را در برخی افراد به تاخیر بیندازد. نتیجه بالینی تاخیر در شروع عادت ماهانه، افزایش خطر بروز عملکرد نامنساب عادت ماهانه است که می تواند به کاهش چگالی استخوان، افزایش خطر شکستگی های تنشی و اسکولیوز منجر شود.
ارزیابی سرعت بلوغ در ورزشکاران مذکر سخت تر است، چرا که هیچ نوع شاخص قابل قیاسی در بلوغ (مثل سن شروع عادت ماهانه در دختران) وجود ندارد. به علاوه، ویژگی بسیاری از ورزشکاران مذکر، موفق داشتن بلوغ متوسط یا پیشرفته است، اما برخی از ورزشکاران مذکر در ژیمناستیک، اسکیت نمایشی، و دوهای استقامت، بلوغ دیررس یا تاخیری را تجربه می کنند. شواهدی از وجود رابطه ی علت و معلولی بین تمرینات شدید و تاخیر بلوغ در پسران وجود ندارد.
نقص های خاص نواحی بدن
ویژگی رشد در اواخر دوره ی کودکی عبارت از رشد پاست، در حالی که رشد در دوره ی بلوغ با افزایش سرعت رشد تنه خود را نمایان می سازد. بنابراین، تمرینات شدید به همراه رژیم غذایی سخت و یا بدون آن، در مراحل گوناگون رشد، ممکن است به نقایصی در نواحی خاص مثل تنه یا طول اندام منجر شود.
تینتز و همکاران وی گزارش کردند، کاهش رشد در ژیمناست های مونث نوجوان در مقایسه با شناگران، به کاهش چشم گیر سرعت رشد پاها (نه تنه) مربوط است. با این همه، این شناگران قدی بلندتر از میانگین داشتند و سرعت رشدشان نیز بیش از حد معمول بود. به علاوه، به نظر می رسد رشد پاهای شناگران تداوم یابد، چرا که این روند در حین بلوغ به حالت کفه ای نمی رسد و تا اواخر دوره ی بلوغ ادامه می یابد.
در مقابل، باس و همکاران وی کاهش قابل ملاحظه را در میزان سرعت رشد قد نشسته ی ژیمناست های مونث نخبه در دوره ای که مدت زمان تمرینات افزایش یافته بود، مشاهده کردند. به نظر می رسد، این کاهش از مهار سرعت رشد وابسته به استروژن تنه ناشی شده باشد. طول پا (که به شکل حاصل تفریق قد ایستاده از قد نشسته تخمین زده می شود) نیز در ژیمناست ها کاهش یافت، اما این کاهش با افزایش مدت زمان تمرین افزایش نمی یابد. باس و همکاران وی اظهار داشتند، پاهای کوتاه تر در ژیمناست ها می تواند، از سونگری گزینشی ناشی شده باشد، و نیز این که تمرینات شدید در دوره ی بلوغ ممکن است سرعت رشد تنه را کاهش دهد. در حرکت موزون دختران، نقص های مختص ناحیه ای در تنه نسبت به پاها بیشتر گزارش شده است. مفهوم کمبودها یا نقص های ویژه ی نواحی خاص که در مراحل گوناگون رشد روی می دهند، با مشاهده یرشد جبرانی پاها یا تنه، پس از کناره گیری از ورزش تایید می شود. باس و همکاران وی گزارش کردند، ژیمناست های مونثی که در فاصله 10 تا 14 سالگی از این ورزش کنار می گیرند (در مقایسه با ژیمناست هایی که قبل از 10 سالگی کناره گیری می کنند)، رشد جبرانی تنه را طی دو سال تجربه می کنند.
در پسران ژیمناست نیز، با وجود تفاوت های موجود در تمرینات، مسابقات و دریافتی انرژی، نقص های ویژه ی ناحیه ای در رشد طولی مشاهده می شود. دالی و همکاران وی گزارش کردند، قد کوتاه پسران ژیمناست نخبه در سنین پیش از بلوغ و اوایل دوره ی بلوغ (نسبت به افراد گروه گواه) از پاهای کوتاه تر آن هاناشی می شود، نه طول تنه. در مطالعه ی ایشان، نقص های رشدی طول پاها تغییری نکرد، اما کوتاهی قد نشسته بدتر هم شد.
شواهد موجود بین رابطه ی تمرینات شدید و نقص های رشد ویژه ی نواحی گوناگون در مراحل متفاوت بلوغ قطعی نیست. لازم است مطالعات طولانی مدت دیگری با هدف ارزیابی رشد بالاتنه و پایین تنه و قطعات بدن در دو دوره ی کودکی و بلوغ انجام شود تا این رابطه ثابت شود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید